ေတာင္ငူရာဇ၀င္(၂)

ေတာင္ငူရာဇ၀င္(၂)
မုဆိုးကရင္ဘ
ထီးလိွုင္အသည္သား ငတက္ခါးသည္ မုဆိုးအမွုကိုျပဳရန္ ေတာသို႔သြားသျဖင့္တစ္ေန႔ေသာအခါ မိမိ၀တ္ေသာအကၤ်ီကိုခၽြတ္၍
ေျမတြင္ေခတၱပံုထားရာ ေျမြငန္းႀကီးတစ္ေကာင္သည္ အကၤ်ီေပၚသို႔တတ္လ်က္ ေခြေနသည္ကို ကရင္ဘျမင္ေလလွ်င္ ေခ်ာက္လွန္႔ရာ
ေျမြငန္းႀကီးသည္ ရွုးရွုးဟူေသာအသံကိုျပဳလ်က္ေတာင္အရပ္သို႕ ထြက္သြားေလ၏။ ဤအေၾကာင္းကို ထီးလိွုင္ဆရာေတာ္အားေလွ်ာက္ထား
လွ်င္ ဆရာေတာ္က သင္သည္ေျမငန္းသြားေသာ ေတာင္အရပ္သို႔ေျပာင္းေရြ႕သြားလွ်င္ မုခ်သူေကာင္းျဖစ္လတံ့ေသာ ပုဗၺနိမိတ္ျဖစ္လိမ့္မည္
ငါထင္သည္။ မၾကာခင္ ေျပာင္းသြားေလဟုဆိုေသာေၾကာင့္ ထီးလွုိင္ဆရာေတာ္စကားကို လြန္စြာယံုၾကည္သျဖင့္ ထီးလွိုင္အရပ္မွေတာင္ဘက္
ျဖစ္ေသာ ကင္းသာအရပ္သို႔ေျပာင္းေနေသာအခါ သ၀န္ညီေနာင္ႏွင့္ေတြ႔ၾက၍ ကတိသစၥာျခင္း ခံၾကရေလသည္။
မုဆိုးငတတ္ခါးကို က၇င္ဘဟုေခၚျခင္းကား မိဘေသဆံုးသြားေသာကရင္မငယ္တစ္ေယာက္ကို ေကာက္ယူေမြးစားထားေသာေၾကာင့္
၄င္းတို႕လင္မယားကိုကရင္ဘ ကရင္မိဟုေခၚတြင္ေလသည္။
သ၀န္ႀကီးသည္ကား လျပည့္လကြယ္ေန႕တိုင္း ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါတို႔ႏွင့္တကြ ျမတ္ေစာညီေနာင္ေစတီေတာ္၊ ရွင္ပင္ေက်ာက္
ေဆာက္ေစတီေတာ္တို႔ကိုဖူးေမွ်ာ္လွဴဒါန္းပူေဇာ္ရန္ထြက္ေလ့ရွိသည္။ အခါတစ္ပါးသ၀န္ႀကီးဘုရားဖူးသြားရာတြင္ ညီသ၀န္ငယ္လုပ္ႀကံ၍
အနိစၥေရာက္ေလသည္။ သ၀န္ႀကီးသည္ အိမ္နိမ့္(၂၀)ႏွစ္ႏွင့္နန္းစည္းစိမ္(၁၈)ႏွစ္၊သက္ေတာ္(၃၈)ႏွစ္သကၠရာဇ္(၆၇၉)တြင္အနိစၥေရာက္
ေလသတည္း။
သ၀န္ငယ္
သ၀န္ႀကီးအနိစၥေရာက္လွ်င္ ထိုသကၠရာဇ္တြင္မွာပင္ ေတာင္ငူကို သ၀န္ငယ္အုပ္စိုးေလသည္။ဆိုအခါ ကရင္ဘကိုမုဆိုးေနရာမွ
ေခၚေတာ္မူ၍ ၿမိဳ႕ကြပ္အရာကိုေပးေလ၏။ သ၀န္ငယလည္းမ်ားစြာေသာကုသိုလ္ေကာင္းမွု႕ကိုျပဳလ်က္ အိမ္နိမ့္(၃၆)ႏွစ္၊စည္းစိမ္(၇)ႏွစ္
စိုးစံ၍သက္ေတာ္ (၄၃)ႏွစ္၊ သကၠရာဇ္(၆၈၆)ခုႏွစ္တြင္ အနိစၥေရာက္ေလသည္။
မိဖုရားေစာစလာႏွင့္သားေစာႏွစ္
သ၀န္ငယ္မရွိေလလွ်င္ (၉)ႏွစ္သားျဖစ္ေသာ သားေတာ္ေစာႏွစ္ႏွင့္ သ၀န္ငယ္၏မိဖုရားေစာစလာတို႔ကို ကရင္ဘက ၾကည့္ရွဳ႕
ေစာင္မလိက္မင္းျပဳေစ၏။ ကရင္ဘမွာမူကား ၿမိဳ႕ကြပ္အရာႏွင့္ပင္ေနေလသည္။ၿမိဳ႕ကြပ္ကရင္ဘသည္ မိဖုရားသားအမိတို႔ကို ေက်းဇူး
သစၥာမဖ်က္ပဲ မင္းေျမွက္၍ေပးျငားေသာ္လည္း မိဖုရားကမူကား စိတ္မေျဖာင့္ ေက်းဇူးမသိပဲႏွင့္ သတ္လုိေသာအႀကံကိုႀကံသည္။
ကရင္ဘသည္ၿမိဳ႔ကြပ္ျဖစ္ေသာ္၍ၾသဇာအာဏာလည္းႀကီး၏။အမွုထမ္းလက္နက္ကိုင္တို႔လည္းသူ၏လက္အတြင္းမွာရွိ၏။ ငါတို႔သားအမိ
ကိုေခတၱသာမင္းေျမွာက္ထားေလသည္။ေနာင္ငါတို႔သားအမိကိုပယ္၍မင္းလုပ္လိမ့္မည္။သူမသတ္ခင္ ငါကဦးစြာသတ္မွေတာ္မည္ဟု
ေစတီတစ္ဆူတည္ၿပီးလွ်င္ အႏုေမာဒနာျပဳမည္ဟု ကရင္ဘကိုအခါခါဖိတ္ေခၚေစလွ်က္၊ကရင္ဘလာလွ်င္ အဆင္သင့္လုပ္ႀကံရန္
ဓါးလွံတို႔ကိုအဆင္သင့္ျမွဳပ္ႏွံလ်က္ေစာင့္ေနေလ၏။
ကရင္ဘလည္းဘုန္းကံရွိသူျဖစ္၍ မိဘုရားအခါခါေခၚဖန္မ်ားလာလွ်င္မိမိလူယံုတစ္ေယာက္ကုိေစ၍ အမွတ္မထင္ၾကည့္ေစေသာ္
ဓါးလွံျမွဳပ္လ်က္လူေစာင့္တို႕ကိုေတြ႔ျမင္လွ်င္ ကရင္ဘထံသုိ႔ အေၾကာင္းကိုေျပာၾကားေလလွ်င္ ေၾကာက္ရြံ႔ထိတ္လန္႔သည္ႏွင့္ စုရံုးမိသမွ်
ေသာသူတို႔ကိုေခၚ၍ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ၀င္ေျပးၿပီးလွ်င္အၾကပ္အတည္း တံခါးပိတ္လ်က္ေနၾကကုန္၏။
ကရင္ဘလည္း မိန္းမႏွင့္ေယာက်္ားျဖစ္၍ အေဆာတလ်င္မလိုက္ဘဲၿမိဳ႔ျပင္ကသာ ၀ိုင္း၀န္းၿခံရံကာ အၾကပ္အတည္းေနၾကေသာ
ေၾကာင့္၊တစ္ႏွစ္ၾကာလွ်င္ ၿမိဳ႕တြင္းသားတို႔ အေနက်ဥ္းၾကပ္ၾကသည္ႏွင့္တံခါးကို ဖြင့္ေပးၾကေလလွ်င္ ၄င္းသားအမိကိုပယ္ရွားလ်က္
သကၠရာဇ္(၆၈၇)ခုႏွစ္တြင္ ကရင္ဘအုပ္စိုးေလသည္။
ကရင္ဘတြင္ကာသားေယာက်္ားေလးမရွိ သမီးတစ္ေယာက္သာရိွသည္။ ၄င္းသမီးကုိ လက်္ာေဇယ်ပ်ံခ်ီႏွင့္ လက္ထပ္၍
သမက္ျပဳေလသည္။ ကရင္ဘမင္းသည္ အေရွ႕ဘက္သို႔ေျပာင္းေရြ႕လ်က္ (ဒြါရာ၀တီ)ၿမိဳ႕ကိုတည္၍စံေလ၏။ ကရင္ဘသည္ အရြယ္ငယ္စဥ္
ကအကုသိုလ္အမွုႏွင့္ မုဆုိးလုပ္ဖူးေသာ္လည္း ယခုမင္းျဖစ္သည့္အခါ တရားႏွင့္အညီ အုပ္စိုးသည့္အတြက္ ၿမိဳ႕ရြာတိုးတတ္စည္ကား
သည္ႏွင့္ ျမတ္ေစာညီေနာင္၊ရွင္ပင္ေက်ာက္ေဆာင္ေစတီတို႔ကို ျပဳျပင္ေတာ္မူ၍ ေရႊလံုးျပည့္ခ်ေတာ္မူသည္။ ဤကဲ့သို႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမွု
တို႔ကိုမ်ားစြာျပဳလ်က္ အိမ္နိမ့္(၇၃)၊စည္းစိမ္(၁၇)ႏွစ္၊သက္ေတာ္(၉၀)ျပည့္တြင္ ဒြါရာ၀တီၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ အနိစၥေရာက္ေလသည္။
လက်ာ္ေဇယ်ပ်ံခ်ီ
ကရင္ဘအနိစၥေရာက္လွ်င္ ၄င္းသားမက္လက်္ာေဇယ်ပ်ံခ်ီ မင္းျပဳေလသည္။ ၄င္းမင္းလည္းျမတ္ေစာညီေနာင္ေစတီေတာ္၊
ရွင္ပင္ေက်ာက္ေဆာက္ေစတီေတာ္မ်ားကို ေရႊလံုးေတာ္ျပည့္ခ်ေတာ္မူေလသည္။ ၄င္းမင္းျဖစ္၍(၂)ႏွစ္ရွိလွ်င္ညီေတာ္ ေထာက္ေလွခါး
လုပ္ႀကံ၍အနိစၥေရာက္ေလသည္။
ေထာက္ေလွခါး
လက်္ာေဇယ်ပ်ံခ်ီ အနိစၥေရာက္လွ်င္ ၄င္းညီေထာက္ေလွခါးမင္းျပဳေလ၏။၄င္းေထာက္ေလွခါးမင္းျပဳ၍ (၁)ႏွစ္ႏွင့္(၉)လ
ရွိလွ်င္ သိန္းပကားလုပ္ႀကံ၍ သကၠရာဇ္(၇၀၈) ခုႏွစ္တြင္မင္းျပဳေလ၏။
ထိုမင္း၏သားျဖစ္ေသာ ပ်ံခ်ီႀကီးသည္ ဘခင္သိန္းပကားမင္းႏွင့္ အေနအထိုင္၊အသြားအလာ သေဘာမတူၾကေသာေၾကာင့္
တိတ္တဆိတ္ထြက္သြား၍ပဲခူး၌ေနေလ၏။သိန္းပကားမင္း စည္းစိမ္(၁၇)ႏွစ္၊သကၠရာဇ္ (၇၂၅)ခုႏွစ္တြင္ အနိစၥေရာက္ေလ၏။
ေတာင္ငူရာဇ၀င္ေတြကက်န္ေသးတယ္ရွင့္...ဆက္ေရးပါဦးမယ္..

ေတာင္ငူရာဇ၀င္အက်ဥ္းခ်ဳပ္...

ဒီေတာင္ငူရာဇ၀င္အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကုိဆရာဦးေအာင္ခင္ေရးသားတဲ့ျမတ္ေစာညီေနာင္ေစတီေတာ္သမိုင္းႏွင့္
ေတာင္ငူရာဇ၀င္စာအုပ္မွျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ဆိုေပမယ့္ေတာ္ေတာ္မ်ားလို႔အခန္းဆက္ေရးခြင့္ျပဳၾကပါ။
ေတာင္ငူရာဇ၀င္(၁)
သကၠရာဇ္(၅၅၃)ခုႏွစ္တြင္၊ပုဂံမင္း(၄၈)ဆက္ေျမာက္ နရပတိစည္သူမင္းသည္၊ တိုင္းခြင္လွည့္လည္ေတာ္မူလာရာ၊
ဤအရပ္သို႔ေရာက္ေလေသာ္အနႏၵသူရိယအမတ္ ရန္မန္ေထြးကို ေဇယ်သခၤမင္းသား၏ႏွမေတာ္ႏွင့္စံုဖက္၍
(၅၅၆) ခုႏွစ္တြင္ ဆြာေခ်ာင္း၏ေျမာက္ဘက္ ကမ္းပါးေပၚရွိ ကမ္းပါးျမင့္ရြာကို အပိုင္စားေပးေတာ္မူခဲ့ေလသည္။
၄င္းအနႏၵသူရိယ၏သား-မင္းလွေစာ၊ မင္းလွေစာ၏သား-သ၀န္လက်္ာျဖစ္ေလသည္။
ေပါကၠံနန္းရိုးျဖစ္ေသာ သ၀န္လက်္ာသည္၊ ေပါကၠံၿမိဳ႕မွ လာေရာက္၍ ဆြာေခ်ာင္းေျမာက္ဘက္တြင္ ရြာတည္၍ေနဆဲ၊
၄င္းသ၀န္လက်္ာသည္ ရြာေနလူအေပါင္းကို ေပးကမ္းမစျခင္း၊အခြန္အတုတ္နည္းပါးျခင္းတို႔ကို အရပ္ရပ္က သတင္းစကားၾကားသိေလလွ်င္
ထိုရြာသို႔ေျပာင္းေရြ႕လာေရာက္၍ေနထိုင္ၾကေလေသာ္ မၾကာမီ ရြာစည္ကားလာေသာေၾကာင့္၊ေဘးဆီးရန္ကာအလို႔ငွါ ရြာကိုပတ္မိေလေအာင္
ၾကခတ္၀ါးပင္တုိ႔ကို ထူထပ္စြာစိုက္ၾကေလ၏။ၾကခတ္ပင္တို႔ျဖင့္ ၀န္းရံေနေသာေၾကာင့္(ၾကခတ္၀ါးရံရြာ)ဟုသမုတ္ၾကေလ၏။ရြာသည္
တစ္ေန႔တစ္ျခားစည္ကားလာသျဖင့္ သံုးႀကိမ္တိုင္တိုင္ခ်ဲ႔ထြင္ကာ ၿမိဳ႕ရိုးကဲ့သို႔စိုက္ေစၿပီးမွ(ေ၀ဠဳ၀တီၿမိဳ႕)ဟုသမုတ္ၾကေလ၏။
၄င္းၿမိဳ႕သည္အလြန္တရာစည္ကားေၾကာင္းကို အရပ္ေလးမ်က္ႏွာမွ လူအမ်ား မွီခိုလာေၾကာင္းကို ရာမညတိုင္း ဟံသာ၀တီ၊ မုတၱမတိုင္ေအာင္ သတင္းစကား ေက်ာ္ၾကားေလလွ်င္ သကၠရာဇ္(၉၀၉) ခုႏွစ္၊ရာမညတိုင္း၊မုတၱမျပည္က တလိုင္း၀ါရီရွုမင္းဗိုလ္ပါအမ်ားနွင့္ ဆန္တတ္လာေရာက္တိုက္ခိုက္ၿပီးမွ သ၀န္လက်္ာ သမီးေမာင္ႏွံသ၀န္ညီေနာင္ ႏို႔စို႔ႏို႔ညွာတို႔ကိုပါ
ဖမ္းယူ၍ ေရႊက်င္ေအာက္ ျဖဴးအုတ္ဖိုရြာတြင္အေစာင့္အေရွာက္ႏွင့္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ထားခဲ့ေလ၏။
ဤအရပ္၌ေနၾက၍ သ၀န္ညီေနာင္ အရြယ္သို႔ေရာက္ေလလွ်င္ အဘသ၀န္လက်္ာသည္းစြာေသာ အနာေရာဂါေရာက္သည္ႏွင့္
ပ်က္စီးခါနီးတြင္ သား-သ၀န္ညီေနာင္တို႔ကိုေခၚ၍ မွာထားခဲ့သည္မွာ အေမာင္တုိ႔ ငါအဘသည္ေသမင္းႏိူင္ငံသို႔ လိုက္ပါရေတာ့မည္။
ယခုဤအရပ္သည္ ငါတို႔မူလေနေသာအရပ္မဟုတ္၊မြန္တို႔ေနေသာရာမညတိုင္းျဖစ္သည္။ငါတို႔အမ်ိဳးကားမင္းမ်ိဳးတည္း၊ သင္တို႔ႀကီးစိုး
လိုလွ်င္ဤအာသာ၀တီ ေပါင္းေလာင္းျမစ္ကိုဆန္တက္၍ လက္၀ဲဘက္က ခေပါင္းေခ်ာင္း၀ရွိေလသည္။ ၄င္းခေပါင္းေခ်ာင္းကို ဆန္တက္သြားေသာ္ မင္း၀ံ ေတာင္စြန္း ေတာင္ငူငယ္ကို ေတြ႔လိမ့္မည္။ ထိုအရပ္သို႔ေမာင္တို႔သြား၍ ၿမိဳ႕ရြာတည္ေထာင္လ်က္ ႀကီးစိုးၾက
ေလဟု မွာထားေတာ္မူၿပီးမွ အနိစၥေရာက္ေလ၏။
ဤသို႔ သား-သ၀န္ညီေနာင္တို႔ကို အဘ-သ၀န္လက်္ာက မွာထားေသာအေၾကာင္းကို ျဖဴးအုတ္ဖိုရြာႏွင့္တကြ အနီးအပါး ရြာသူရြာသားတို႔ ၾကားသိၾကေလ၏။ သ၀န္ညီေနာင္တို႕ကလည္း ရပ္သူရြာသားအေပါင္းတို႔အား သင္တို႔သည္ဤအရပ္မွာမေနလို၍
ငါတုိ႔ ႀကီးစိုးရာအရပ္သို႔ လိုက္လိုၾကပါလွ်င္ ရင္းႏွီးရန္ေငြေၾကးလည္း မစမည္။ အခြန္အတုတ္မရွိ ခ်မ္းသာစြာေနၾကရမည္ဟုေျပာေလလွ်င္
လိုက္လိုသည့္အိမ္ေထာင္ေပါင္း (၃၇၀) စည္းေ၀မိၿပီးခလွ်င္ သ၀န္ညီေနာင္တို႔လည္းလိုက္လုိသည့္ အိမ္ေထာင္ေပါင္း (၃၇၀)တို႔ကို
ေလွေဖာင္အသီးသီးလုပ္ၾကေစ၍ ေန႔ရက္ေကာင္းေသာအခါ သကၠရာဇ္ (၆၄၀) ျပည့္ႏွစ္တြင္ ေခ်ာင္းလံုးျပည့္မွ် အာသာ၀တီ ေပါင္းေလာင္း
ျမစ္ကိုဆန္တက္ခဲ့ၾကေလ၏။
ဤသို႔ဆန္တက္ခဲ့ၾက၍ လက္၀ဲဘက္ ခေပါင္းေခ်ာင္း၀ကို ျမင္ေလလွ်င္ဤေခ်ာင္းသည္ကား ငါတို႔အဘမွာထားခဲ့ေသာ ေခ်ာင္းပင္
ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ဟု ခေပါင္းေခ်ာင္း၀သို႔၀င္၍ ဆန္တက္ခဲ့ၾကရာ မင္း၀ံေတာင္ရိုး ေတာင္ငူငယ္ကိုေတြ႔ျမင္ၾကရေလ၏။ ၿမိဳ႕ရြာတည္ေထာင္ရန္
ညီညြတ္ေသာေျမကြက္ကို ရွာေဖြၾကေလလွ်င္ မုဆိုးကရင္ဘဆိုသူႏွင့္ ေတြ႔ၾက၍ အေမာင္တို႔ အဘယ္ကိုရွာၾကသနည္းဟုေမးရာ
သ၀န္ညီေနာင္တို႔ကလည္းၿမိဳ႔ရြာတည္ေထာင္ေနထိုင္ၾကရန္ ေကာင္းေသာေျမကြက္ကိုရွာပါသည္ဟု ေျပာၾက၍ သ၀န္ညီေနာင္နွင့္
ကရင္ဘသံုးေယာက္တုိ႔သည္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ကူညီမစပါမည္ဟုကတိသစၥာထားၾကၿပီးလွ်င္ ညီညြတ္သန္႔ရွင္းေသာေျမကို ကရင္ဘ
ညြန္ျပေသာေၾကာင့္ ၄င္းေနရာ၌ ၿမိဳ႕ရြာတည္ေထာင္ၾက၍ ၄င္းၿမိဳ႔ကို (ဓည၀တီ)ၿမိဳ႕ ဟုသမုတ္ၾကေလ၏။ ၄င္းၿမိဳ႕ကို သ၀န္ႀကီးပင္အုပ္ခ်ဳပ္
၍ သ၀န္ငယ္ကား ၿမိဳ႕ကြပ္၊ ကရင္ဘကား မုဆိုးလုပ္လ်က္ပင္ေနၾကေလသတည္း။