ေကာင္မေလးေရ....... အနမ္းတစ္ခုအတြက္ က်မ္းတစ္ေစာင္ဖြဲ႕သူေတြလည္း ႐ိွတယ္။ ပန္းခူးဖို႕အတြက္ လွမ္းခ်ဴတဲ့လက္တစ္စံုမွာ ေျမနံ႕ေတြ ထံုေနတယ္။ ငါ့အတြက္ မင္းဟာ..... ေရသန္႕ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဆိုလည္း ဟုတ္တယ္၊ ဒိုင္းနမိုက္ သၾကားလံုးလည္း ဟုတ္တယ္၊ ခ်ိဳပ်စ္ တစ္ခြက္လည္း ဟုတ္တယ္။
အဲ့ဒီေန႕ေပါ့ ေကာင္မေလးေရ........ အျဖဴေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလးနဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚက မင္းဟာ ဗ်ိဳင္းတစ္ေကာင္ အလားပဲ။ ငါ့မ်က္စိေတြ က်ိန္းစပ္လြန္းလို႕ မင္းကို ပုဏၰရိပ္ကြယ္ကေန ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ မ်ိဳသိပ္မလြယ္ေတာ့လည္း အသိုအသိပ္မတတ္လို႕ ယိုဖိတ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႕လည္း ငါ... မေတြးမိခဲ့ဘူး။
နာရီလက္တံေတြ သူ႕အတိုင္းလည္ေနတယ္။ ကမၻာႀကီးဟာ သူ႕ပံုမွန္အတုိင္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၾကားေနရတဲ့ အသံေတြဟာ နားထဲမွာ ခ်ိဳပစ္ေနတယ္။ သက္တံေတြဟာ ကိုင္းလာတယ္။ ငါ့ရဲ႕ ...ေျမမႈန္ေတြနဲ႕ ေပက်ံေနတဲ့လက္ေပၚ ဗ်ိဳင္းေလး လာနားတယ္။ ငါ....ေလ.... ပ်ံသြားမွာဆိုလို႕ လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲခဲ့ဘူး။ အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္း မ႐ႈခဲ့ဘူး။ ငါ မသိလိုက္တာက အဲ့ေန႕ကစၿပီး ငါ့လက္ဟာ က်ိန္စာသင့္ေတာ့တာပါပဲ။
တစ္ရက္ တစ္ေန႕နဲ႕ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေန႕ေလးေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့တယ္။ ေဟာ... အေနာက္ေတာင္မိုးေတြ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ေန႕က စၿပီး မင္းဟာ အေ႐ွ႕ကိုပဲ ၾကည့္ေတာ့တယ္။ အေ႐ွ႕ဘက္မွာ မင္းသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ျမက္ခင္းစိမ္းလွလွေတြ ႐ိွတယ္။ အစားခံဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့ ငါးေလးေတြ႐ိွတယ္။ မင္းေပ်ာ္ျမဴးႏို္င္တဲ့ ေရၾကည္အိုင္ေလးေတြ ႐ိွတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ေမႊးပ်ံ႕ေႏြးေထြးတဲ့ လက္တစ္စံု ႐ိွတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ငါ့လက္ဟာ ႐ြံ႕ႏြံေတြ ေပါက္ေနေတာ့တာ...။
ငါ့ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္မွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ့ မစိမ္းတစိမ္း ျမက္ခင္းေလးရယ္၊ ငါ့ရဲ႕ ညာဘက္လက္မွာ မ႐ႈ႕မလွနဲ႕ ေသဆံုးသြားတဲ့ ငါးေပါက္ေလး ႐ိွတယ္။ ငါ့ရင္ဘတ္ကေတာ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြ တစ္စက္ၿပီးတစ္စက္ က်ေနေလရဲ႕ ။
ေကာင္မေလးေရ..........
ရတုဘုရင္ နတ္သွ်င္ေနာင္ဟာ ရတုအလြမ္းလကၤာေတြေရးၿပီး ဓါတု ကလ်ာဆီ ဆက္သခဲ့ျခင္းဟာ “ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ခဲ့မိလို႕ပါ” ။
ေကး၀ဋ္ပုဏၰားဟာ နဖူးက အမာ႐ြတ္ကိုျမင္တိုင္း မေဟာ္သဓါကို သတိရျခင္းဟာ “နာက်ည္းစြာ မုန္းတီးခဲ့လို႕ပါ”။
လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ျမတ္ႏိုးစြာခ်စ္ခဲ့မိလို႕ သတိတရ ႐ိွတတ္ၾကသလို၊ နာက်ည္းစြာ မုန္းတီးခဲ့ရင္လည္း ေမ့မရဘဲ ႐ိွတတ္ၾကတယ္......။
အဲ့ဒီေန႕ေပါ့ ေကာင္မေလးေရ........ အျဖဴေရာင္ ၀မ္းဆက္ေလးနဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚက မင္းဟာ ဗ်ိဳင္းတစ္ေကာင္ အလားပဲ။ ငါ့မ်က္စိေတြ က်ိန္းစပ္လြန္းလို႕ မင္းကို ပုဏၰရိပ္ကြယ္ကေန ၾကည့္ခဲ့ရတယ္။ မ်ိဳသိပ္မလြယ္ေတာ့လည္း အသိုအသိပ္မတတ္လို႕ ယိုဖိတ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႕လည္း ငါ... မေတြးမိခဲ့ဘူး။
နာရီလက္တံေတြ သူ႕အတိုင္းလည္ေနတယ္။ ကမၻာႀကီးဟာ သူ႕ပံုမွန္အတုိင္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၾကားေနရတဲ့ အသံေတြဟာ နားထဲမွာ ခ်ိဳပစ္ေနတယ္။ သက္တံေတြဟာ ကိုင္းလာတယ္။ ငါ့ရဲ႕ ...ေျမမႈန္ေတြနဲ႕ ေပက်ံေနတဲ့လက္ေပၚ ဗ်ိဳင္းေလး လာနားတယ္။ ငါ....ေလ.... ပ်ံသြားမွာဆိုလို႕ လႈပ္ေတာင္ မလႈပ္ရဲခဲ့ဘူး။ အသက္ေတာင္ ျပင္းျပင္း မ႐ႈခဲ့ဘူး။ ငါ မသိလိုက္တာက အဲ့ေန႕ကစၿပီး ငါ့လက္ဟာ က်ိန္စာသင့္ေတာ့တာပါပဲ။
တစ္ရက္ တစ္ေန႕နဲ႕ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ ေန႕ေလးေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့တယ္။ ေဟာ... အေနာက္ေတာင္မိုးေတြ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ေန႕က စၿပီး မင္းဟာ အေ႐ွ႕ကိုပဲ ၾကည့္ေတာ့တယ္။ အေ႐ွ႕ဘက္မွာ မင္းသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ ျမက္ခင္းစိမ္းလွလွေတြ ႐ိွတယ္။ အစားခံဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့ ငါးေလးေတြ႐ိွတယ္။ မင္းေပ်ာ္ျမဴးႏို္င္တဲ့ ေရၾကည္အိုင္ေလးေတြ ႐ိွတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ ေမႊးပ်ံ႕ေႏြးေထြးတဲ့ လက္တစ္စံု ႐ိွတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး ငါ့လက္ဟာ ႐ြံ႕ႏြံေတြ ေပါက္ေနေတာ့တာ...။
ငါ့ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္မွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားတဲ့ မစိမ္းတစိမ္း ျမက္ခင္းေလးရယ္၊ ငါ့ရဲ႕ ညာဘက္လက္မွာ မ႐ႈ႕မလွနဲ႕ ေသဆံုးသြားတဲ့ ငါးေပါက္ေလး ႐ိွတယ္။ ငါ့ရင္ဘတ္ကေတာ့ ၀မ္းနည္းမႈေတြ တစ္စက္ၿပီးတစ္စက္ က်ေနေလရဲ႕ ။
ေကာင္မေလးေရ..........
ရတုဘုရင္ နတ္သွ်င္ေနာင္ဟာ ရတုအလြမ္းလကၤာေတြေရးၿပီး ဓါတု ကလ်ာဆီ ဆက္သခဲ့ျခင္းဟာ “ျမတ္ႏိုးစြာ ခ်စ္ခဲ့မိလို႕ပါ” ။
ေကး၀ဋ္ပုဏၰားဟာ နဖူးက အမာ႐ြတ္ကိုျမင္တိုင္း မေဟာ္သဓါကို သတိရျခင္းဟာ “နာက်ည္းစြာ မုန္းတီးခဲ့လို႕ပါ”။
လူ႕ဘ၀ဆိုတာ ျမတ္ႏိုးစြာခ်စ္ခဲ့မိလို႕ သတိတရ ႐ိွတတ္ၾကသလို၊ နာက်ည္းစြာ မုန္းတီးခဲ့ရင္လည္း ေမ့မရဘဲ ႐ိွတတ္ၾကတယ္......။
လင္းဦး (စိတ္ပညာ)
